Gebroken ketting en opstartproblemen

Het voordeel van een dagelijkse routine is, dat je er niet over nadenkt, je doet het gewoon. 

Wekenlang werd ik wakker, dronk mijn Aloe Vera, deed mijn priming, maakte mijn smoothie, douchte ik koud af (steeds een beetje langer ook nog!) en liep ik mijn 10.000 stappen.

Toen werd het herfst, met gigantische regenbuien, en sloeg ik mijn wandeling een dagje over, ik liep wel wat extra trappen... Daarna was ik aan het werk in de kraam en liep ik sowieso al heel veel... En toen ik weer klaar was met werken was het weer toch wel erg slecht en ik werd ongesteld...

Voor ik het door had waren de 10.000 stappen uit mijn dagelijkse routine gevallen. En nu moet ik ze er op wilskracht weer in zien te krijgen! Terwijl ik er tijden helemaal geen aandacht aan hoefde te besteden, want het stond in mijn planning.

Gelukkig ben ik alle andere dingen op mijn routine-lijstje wel blijven doen. En ben ik nog steeds 11 kilo dichter bij een gezond gewicht, ik ben niet aangekomen. Maar ook niet meer afgevallen... Nu hoef ik van mijzelf in december ook niet af te vallen, ik ben al megatrots dat ik mijn gewicht behouden heb, en in januari ga ik wel weer door met de volgende 14 kilo weg werken. Maar ik wacht niet tot januari met de 10.000 stappen weer integreren in mijn routine, daar begin ik vandaag mee, weer of geen weer!

De truc is, om de ketting niet te verbreken; één gemiste dag maakt het handhaven van de gewoonte al moeilijker. 

Vandaar dat ik ondanks beginnende keelpijn vorige week gewoon koud bleef afdouchen, ik wilde niet nog een gewoonte verstieren!

Afijn, lang genoeg gedraald, wandelschoenen aan en gaan...

Zit niet zo te griepen....

Doodmoe word ik er van. Niet van de beginnende keelpijn, maar van de Hot-Coldrex doctrine waar ik dan onmiddellijk aan blootgesteld word.

Ik vind het helemaal prima, dat hele volksstammen zweren bij paracetamol bij griep en verkoudheid. Maar ik wil het niet. Liever ondersteun ik mijn immuunsysteem op een andere manier.

Het zal de combinatie van de Academie voor Natuurgeneeskunde, coachingsopleidingen, een weekend Tony Robbins en mijn kennismaking met Forever Living ( gezond en fit met Aloe) wel zijn, die mij heeft 'gebrainwashed' in de ogen van (een deel van) mijn omgeving.

Maar ik voel me er goed bij en ik verbied niemand om Hot Coldrex te drinken...

Intussen drink ik Aloe, maak ik groene smoothies en heet water met gember en citroen, douche ik koud af, probeer voldoende slaap te krijgen en slik ik op dit moment ook Beepollen om mijn afweer een beetje te ondersteunen.

Alleen jammer dat ik me zo erger aan het me opgedrongen advies; onderzoek wijst uit dat emoties een enorm effect op je immuunsysteem hebben.

Hoog tijd om de rest van de dag lachend en tevreden door te gaan brengen dus!

Zweten zonder zorgen

Zodra ik beweeg, transpireer ik als een gek. Na één dansje is mijn haar al vochtig, na drie salsa nummers lijkt het alsof ik net onder de douche uit kom.

Het schijnt heel gezond te zijn, maar charmant ziet het er niet bepaald uit.

Om te voorkomen dat ik naar zweet ga stinken gebruik ik al jaren deodorant van de Thermen.

Werkt prima ter voorkoming van transpiratiegeur, dat wel. Helaas zit er aluminium in, en dat is één van de stoffen die je beter niet op je huid smeert, zeker niet zo dicht bij de lymfe-klieren van je oksel. 

Maar de alternatieven uit de natuurwinkel doen het bij mij slechts een paar uur bij rustige beweging, voor zweetgeurvrij dansen is dat echt geen optie. Dus toch steeds maar weer de aluminiumdeo onder mijn oksels smeren voordat ik de dansvloer betrad...

Kort geleden werden de Aloe producten van Forever mij van verschillende kanten aangeraden, en ik besloot de proef op de som te nemen. Over de aluminium- en alcoholvrije deodorant was ik behoorlijk sceptisch, gezien mijn vorige ervaringen met minder schadelijke deo's. Maar tot mijn verrassing en blijdschap werkt hij prima, ook tijdens salsa-avonden!

Afgelopen zondag was de grote test: zou ik de hele dag kunnen dansen zonder te gaan stinken?!? Voor de zekerheid had ik een tas met een schoon shirt, mijn oude Thermen-deo en een washandje bij me. Ik heb het niet nodig gehad. Mijn Aloe Ever-shield deed zijn werk uitstekend...

(Oh ja, nu naar de winkel rennen om dezelfde deo te gaan halen kan niet: Forever is een netwerkmarketingbedrijf dat zijn producten via distributeurs aanbiedt. Bij mij is de deo dus wel te verkrijgen :-)

en dit is de link naar mijn webshop :  onder het tabblad Forever Personal Care vind je de deodorant. )

Rueda is leuk, maar ik leer er niet beter van dansen.

Ik ben dol op Rueda dansen; het levert gegarandeerd een berg plezier en een hele hoop beweging op. Voor mij is het één van de beste zondagsmiddagbestedingen die ik ken. Na het dansen nog gezellig borrelen met mijn mede-dansers en ik ben helemaal blij.

Rueda dansen is stress-vrij. Ik hoef niks, alleen maar de figuren die door de Cantante geroepen worden uit te voeren, en zorgen dat ik klaar sta om door te dansen met de volgende man die mijn richting uit draait. Gezellig bewegen binnen mijn comfortzone dus.

Hoe anders was dat afgelopen weekend, op een feest van Dance4two waar ik was. Ik danste met 5 voor mij nieuwe danspartners (goede en creatieve dansers), waarbij ik zo snel mogelijk hun manier van leiding geven probeerde te begrijpen, poogde te antwoorden op hun body moves, en bovenal bezig was om niet te gaan gillen van schrik als ik losgelaten werd voor een stukje Rumba met zo'n 'vreemde'  man... 

Het was moeilijk, het was leuk, het was spannend, het was mijlenver buiten mijn comfortzone en ik heb tijdens het feest minstens zoveel geleerd als gedurende de workshops overdag. 

Omdat ik me 'moest' laten leiden door een voor mij onbekende partner, omdat ik er OK mee probeerde te zijn dat ik soms totaal niet begreep wat er van me gevraagd werd en toch door danste, omdat ik weer wat vrijer durfde te bewegen, steeds beter leer te schudden met schouders en heupen... 

Ik had een geweldige avond en was na afloop totaal gesloopt. Zoveel onverwachte en onvoorspelbare momenten!

Rueda is op een bepaalde manier voorspelbaar: Iedereen kan leren welke pasjes je moet zetten op een bepaald commando. Maar voor je het weet, danst een groep Rueda zoals paarden in de manege-bak bewegen. Je weet wel, de instructeur roept "DRRRRRAF!" en alle paarden reageren op het stemcommando, ongeacht de aan- of afwezige leiding van hun berijder...

Nu wil ik mezelf en mijn mededansers natuurlijk niet vergelijken met een stel manegepaarden, maar het gevaar van dansen met voice-control in plaats van in contact met je danspartner via leiden en volgen is reëel. Grote aantallen vrouwen gaan een figuur alvast uitvoeren, voordat hun heer ook maar iets aangegeven heeft. (Gelukkig doe ik dat nooit, wink wink)

Kortom, ik blijf met groot enthousiasme Rueda dansen, maar voor verbetering van mijn danstechniek en verdere ontwikkeling van mijn eigen stijl heb ik goede danslessen en vooral heel veel vrij dansen met wisselende partners nodig!

Dreams don't work.

Quote of the day:
Dreams don't work!

Wat?!? Maar ik was toch altijd van 'live your dream' en 'make it possible' en 'miracles are everywhere'?!?

Yep. And I still am.

Ik was alleen tijdelijk een beetje gefrustreerd geraakt.

Ik kreeg - op het juiste moment-  van mijn moeder een T-shirt met de tekst:

DREAMS DON'T WORK
UNLESS YOU DO

Vandaag trok ik het uit de kast en over mijn hoofd en de boodschap kwam luid en duidelijk binnen.

Als ik iets wil, ergens van droom, dan moet ik er naar toe werken. Niet klagen, sippen en bij de pakken neer zitten omdat het vandaag nog niet zo ver is, maar zorgen dat het binnenkort wel realiteit is, en dan niet alleen in mijn hoofd...

Ik werd er meteen blij en enthousiast van.
Ik kom er aan, dromen!
Thanks mam.

Een ochtend 'niet werken'.

Vandaag ben ik vrij. Nou ja, geen kraamgezin, geen coach-afspraken, alleen vanavond dansles. In mijn hoofd zag het er gisteren uit als uitslapen tot 9 uur en daarna de godganse ochtend heerlijk aanflodderen.

De realiteit ziet er iets anders uit: om half 8 klaarwakker. Opstaan en vóór mijn smoothie al een was sorteren en aanzetten, zodat ik die straks nog kan ophangen. Vaatwasser uit- en weer inruimen, dan is dat ook maar gebeurd.
Ontbijt voor mij, koffie en een lunchpakket voor mijn 'wel werkende' Lief maken. Kattenbak schoonmaken. Toilet ook maar meteen. Gasfornuis schoon. Vuil, plastic, glas en papier klaarzetten voor een opschoonrondje door de wijk als ik straks aangekleed ben.
Een enorme mand ongesorteerde schone sokken weer tot paren maken. Eindelijk een kaartje schrijven. Wat betalingen klaarzetten. Mijn rekeningen controleren.

Ik doe het echt zelf. Hoe harder ik aan bijkomen toe ben, hoe steviger mijn automatische klusjes-doen-piloot de controle vasthoudt. En het is ook fijn dat de kattenbak niet meer stinkt en de wasmand niet meer overstroomt. Maar het is niet helemaal hetzelfde als niet werken...

Ik loop nog wel in pyjama en heb net uitgebreid met ver-weg-vriendin gebeld. Dat voelt wel vrij. Maar als ik nog voor 12 uur aan de helft van mijn 10.000 stappen voor vandaag wil toekomen, dan mag ik wel gaan douchen nu!

Dat stemmetje in mijn hoofd

De jongens bakken scones.

Compleet zonder hulp. 

Dat gaat prima, tot het moment dat de scones voor 'the finishing touch' bestreken moeten worden met losgeklopt eigeel alvorens ze de oven in gaan.

Er moet een ei gescheiden worden. Lichte paniek breekt uit. Hoe doe je dat?!? Oh ja, zo. Maar als het nou niet lukt... 

Stress sluipt de keuken in. Ik word er bij geroepen. De heren twijfelen tussen de nieuwe taak aan mij overlaten of het toch zelf proberen.


Maar straks gaat het fout!

Ik hoor mijzelf zeggen: "Het ergste wat er kan gebeuren is, dat je het ei zo hard breekt dat het eigeel kapot gaat en het ei overal zit waar je het niet hebben wil. En hoe erg is dat nu eigenlijk? Dan pak je gewoon een nieuw ei en probeer je het nogmaals. Toe maar."

Het ei wordt zonder noemenswaardig knoeien perfect gescheiden, de jongens zijn trots.

En ik vraag me af, waarom ik tegen mijzelf zo veel strenger praat dan tegen hen...