Rueda is leuk, maar ik leer er niet beter van dansen.

Ik ben dol op Rueda dansen; het levert gegarandeerd een berg plezier en een hele hoop beweging op. Voor mij is het één van de beste zondagsmiddagbestedingen die ik ken. Na het dansen nog gezellig borrelen met mijn mede-dansers en ik ben helemaal blij.

Rueda dansen is stress-vrij. Ik hoef niks, alleen maar de figuren die door de Cantante geroepen worden uit te voeren, en zorgen dat ik klaar sta om door te dansen met de volgende man die mijn richting uit draait. Gezellig bewegen binnen mijn comfortzone dus.

Hoe anders was dat afgelopen weekend, op een feest van Dance4two waar ik was. Ik danste met 5 voor mij nieuwe danspartners (goede en creatieve dansers), waarbij ik zo snel mogelijk hun manier van leiding geven probeerde te begrijpen, poogde te antwoorden op hun body moves, en bovenal bezig was om niet te gaan gillen van schrik als ik losgelaten werd voor een stukje Rumba met zo'n 'vreemde'  man... 

Het was moeilijk, het was leuk, het was spannend, het was mijlenver buiten mijn comfortzone en ik heb tijdens het feest minstens zoveel geleerd als gedurende de workshops overdag. 

Omdat ik me 'moest' laten leiden door een voor mij onbekende partner, omdat ik er OK mee probeerde te zijn dat ik soms totaal niet begreep wat er van me gevraagd werd en toch door danste, omdat ik weer wat vrijer durfde te bewegen, steeds beter leer te schudden met schouders en heupen... 

Ik had een geweldige avond en was na afloop totaal gesloopt. Zoveel onverwachte en onvoorspelbare momenten!

Rueda is op een bepaalde manier voorspelbaar: Iedereen kan leren welke pasjes je moet zetten op een bepaald commando. Maar voor je het weet, danst een groep Rueda zoals paarden in de manege-bak bewegen. Je weet wel, de instructeur roept "DRRRRRAF!" en alle paarden reageren op het stemcommando, ongeacht de aan- of afwezige leiding van hun berijder...

Nu wil ik mezelf en mijn mededansers natuurlijk niet vergelijken met een stel manegepaarden, maar het gevaar van dansen met voice-control in plaats van in contact met je danspartner via leiden en volgen is reëel. Grote aantallen vrouwen gaan een figuur alvast uitvoeren, voordat hun heer ook maar iets aangegeven heeft. (Gelukkig doe ik dat nooit, wink wink)

Kortom, ik blijf met groot enthousiasme Rueda dansen, maar voor verbetering van mijn danstechniek en verdere ontwikkeling van mijn eigen stijl heb ik goede danslessen en vooral heel veel vrij dansen met wisselende partners nodig!

Chocoladefontein

Schoonmoeder kreeg 2 jaar geleden in haar kerstpakket een chocoladefontein. Het ding stond onaangeroerd onder in haar kast totdat ze verleden week zaterdag bedacht dat ik een chocoholic ben en het apparaat mijn kerstcadeau werd. Tot grote vreugde van bonuskind, die direct probeerde af te dwingen dat we de dag daarop een privéfeestje rond de kerstboom zouden organiseren. Dat werd me wat te gortig, dus ik mompelde iets over gebruiksaanwijzingen en het vinden van de juiste chocola.

Die nacht droomde hij van aardbeien, peer en stukken banaan overgoten met heerlijkheid.
De volgende ochtend werd ik op het matje geroepen; had ik de gebruiksaanwijzing al gelezen? En wist ik al wat goede smeltchocola was? Gelukkig was ik al compleet op de hoogte van de benodigde hoeveelheid cacaoboter...

Vandaag ging hij vrijwillig mee de stad in, terwijl boodschappen doen normaal gesproken zijn minst favoriete bezigheid is. Liefst had hij 2 kilo smeltchocola gekocht, dan hadden we in ieder geval genoeg!

Morgen is de grote dag.
Fruit en marshmallows staan klaar.
Nu maar hopen dat het ding ook werkt.

kater

Ik heb het nooit begrepen: voor veel mensen is een feest pas geslaagd als ze dronken zijn.
En je bent pas gezellig als je meedrinkt.

Lange tijd dronk ik geen druppel alcohol.
Wel danste en lachte ik op feestjes en werd luidruchtig door niets anders dan mijn aangeboren enthousiasme.
Ontelbare keren kreeg ik een -complimenteus bedoelde- opmerking over mijn heerlijke staat van dronkenschap naar een volledig alcoholvrij hoofd geslingerd. Als ik dan vrolijk antwoordde dat dit geheel en al veroorzaakt werd door mijn eigen blijheid, liepen de reacties uiteen van ongeloof, teleurstelling, ontkenning naar regelrechte frustratie, boosheid en vijandigheid. Mijn geheelonthouding werd opgevat als kritiek.

Tegenwoordig lust ik wel een glaasje bubbels, wijn of een mojito.
Dat maakt me meer welkom op feestjes. Ik snap het niet, maar het is echt zo.

Van dronken worden moet ik persoonlijk nog steeds niks hebben. Sterker nog, daar heb ik wel kritiek op!
Ik kan me mateloos opwinden over alcoholmisbruik: alcohol in het verkeer, glaasjes inschenken voor jonge kinderen met hersenen die nog in de groei zijn, een jeugdcultuur waarbij het stoer is om jezelf onder tafel te drinken, ouders met jonge kinderen die zichzelf lam drinken. Ik kan er niet tegen.

Ik was op een erg leuk feestje van het weekend.
Er werd gedanst, er was een band, volop champagne en lekker eten, de stemming zat er goed in.
Om half 2 veranderde de sfeer; de band ging naar huis, zo ook een deel van de moegedanste feestgangers. De rest zette het op een zuipen, dus ik ging naar bed. Dacht dat ik mijzelf ergernis en bezorgdheid bespaarde door zo te handelen. Helaas stond om 3 uur 's nachts een medefeestganger (én vader van 2 jonge kinderen die ook in ons appartement sliepen) naast mijn bed; ik kon ternauwernood voorkomen dat hij in mijn bed kotste! Wel lag de hele overloop en trap vol met smerig ruikend braaksel, waar hij natuurlijk over uit gleed op weg naar de toilet en zichzelf een snee in zijn kop toebracht (wat nog meeviel, hij had ook iets kunnen breken met het van de trap af stuiteren...) Ik was er uren druk mee en kon niet meer slapen. Ook ik hield een kater over van dit feest....