Agenda-stress

Half november vertrek ik naar Thailand, voor een maand. Heerlijk vooruitzicht, maar voorlopig moet ik eerst nog een hele hoop zaken goed afronden voordat ik het vliegtuig in stap.

Vorige week werd ik letterlijk niet goed van mijn planning: De To-Do's in mijn Google agenda (handig, want vanaf ieder apparaat op bijna iedere locatie benaderbaar, ideaal voor digital-nomad-wannabees ) stapelden zich op, en mijn daadkracht nam af in plaats van toe. De takenlijst werkte regelrecht verlammend op me.

Pas op het moment dat ik met de moed der wanhoop alles uitschreef en labelde met kleurcodes in mijn grote papieren agenda kreeg ik mijn overzicht weer terug. Hoe kon ik het vergeten, ik moet een pen en markeerstiften in mijn hand hebben om mijn leven te plannen!

Vandaag kon ik weer een aantal taken afstrepen, mijn vertrekdatum komt dichterbij en mijn to-do-voor-vertrek-lijst wordt met de dag korter. De belangrijke zaken zet ik ook nog steeds in mijn Google agenda, wat dubbel werk is, maar dat kan me niet schelen. De rust die het me geeft om lekker in mijn fysieke agenda te werken is me die paar minuutjes extra dubbel en dwars waard!

Een opgeruimd bureau en een rustig hoofd

Perfecte To-Do-list voor een Chaoot!

Mijn moeder zei vroeger altijd: "Als je billen niet vast zaten, dan vergat je ze nog" en ik geloof dat ze gelijk had. 

Doordat de lagere school direct tegenover ons huis lag, kon ik wél meedoen met gym, nadat ik snel even mijn standaard vergeten gymspullen ophaalde. De middelbare school was verder weg, en de keren dat ik zonder lunch, zonder gymtas of met de verkeerde boeken op school arriveerde zijn niet te tellen.

Door de jaren heen heb ik mijzelf aangeleerd om lijstjes te maken van dingen die ik moest of wilde doen of gewoon niet wilde vergeten. 

Dat werkt tot op zekere hoogte. Als zaken niet op een lijstje terechtkomen, dan vergeet ik ze. Als het lijstje ondergesneeuwd raakt op mijn bureau, onder 'Belangrijke Post', vakliteratuur, te betalen facturen, leuke kaartjes en nieuwe lijstjes, dan vergeet ik de nog niet afgestreepte zaken alsnog. Uit het zicht, in de vergetelheid, zeg maar.

Voor mijn werk schrijf ik afspraken in mijn agenda, anders zou er niets van terecht komen. Dat werkt goed. Maar to do lijstjes van andere zaken in mijn agenda vind ik lelijk, want dan ga ik dingen doorstrepen... (Aloe plant verpotten, die en die bellen, voucher gebruiken voor die en die datum, etc). Doe geen moeite om mij ervan te overtuigen dat een agenda praktisch is en niet mooi hoeft te zijn, krassen in mijn agenda vind ik vreselijk... Daarbij sla ik die agenda steeds verder om naarmate de tijd vordert, dus raak ik mijn lijstjes ook weer kwijt. Ik ben gewoon een chaoot!

Mijn veel beter georganiseerde vriendin Irma kwam met de gouden oplossing voor mij:

Plak Post It briefjes met verschillende kleurcodes op een deur in je werkkamer, en je hebt nooit meer rondslingerende, half afgestreepte to-do-lists ergens op je bureau!

Even was ik in de verleiding om pas met dit systeem te beginnen als ik de perfecte, verschillend gekleurde Post It verzameling had. Maar gelukkig herinnerde ik me net op tijd to choose Progress over Perfection. Dus heb ik sociale afspraken met een marker een andere kleur gegeven dan administratieve taken, en huishoudelijke klussen weer een andere kleur. Werkt perfect!

Voordelen van het Post It Systeem:

• geen gekras meer op mijn lijst, ik haal een Post It van de deur nadat ik de taak heb uitgevoerd,
• geen rondslingerende, half begraven lijsten meer op mijn bureau,
• dus een gemakkelijker opgeruimd bureau,
• een heel blij gevoel als ik naar mijn deur vol Post It briefjes kijk; het is een perfect systeem!
• een rustig hoofd want ik weet waar ik mijn taken kan bekijken als ik even tijd en zin heb voor een klusje...

Dankjewel lieve Irma, voor een opgeruimd bureau, een rustig hoofd en een blije Post It deur!

Een ochtend 'niet werken'.

Vandaag ben ik vrij. Nou ja, geen kraamgezin, geen coach-afspraken, alleen vanavond dansles. In mijn hoofd zag het er gisteren uit als uitslapen tot 9 uur en daarna de godganse ochtend heerlijk aanflodderen.

De realiteit ziet er iets anders uit: om half 8 klaarwakker. Opstaan en vóór mijn smoothie al een was sorteren en aanzetten, zodat ik die straks nog kan ophangen. Vaatwasser uit- en weer inruimen, dan is dat ook maar gebeurd.
Ontbijt voor mij, koffie en een lunchpakket voor mijn 'wel werkende' Lief maken. Kattenbak schoonmaken. Toilet ook maar meteen. Gasfornuis schoon. Vuil, plastic, glas en papier klaarzetten voor een opschoonrondje door de wijk als ik straks aangekleed ben.
Een enorme mand ongesorteerde schone sokken weer tot paren maken. Eindelijk een kaartje schrijven. Wat betalingen klaarzetten. Mijn rekeningen controleren.

Ik doe het echt zelf. Hoe harder ik aan bijkomen toe ben, hoe steviger mijn automatische klusjes-doen-piloot de controle vasthoudt. En het is ook fijn dat de kattenbak niet meer stinkt en de wasmand niet meer overstroomt. Maar het is niet helemaal hetzelfde als niet werken...

Ik loop nog wel in pyjama en heb net uitgebreid met ver-weg-vriendin gebeld. Dat voelt wel vrij. Maar als ik nog voor 12 uur aan de helft van mijn 10.000 stappen voor vandaag wil toekomen, dan mag ik wel gaan douchen nu!

Tussen de dozen

Ik zou oude kleding moeten wegbrengen, boeken op onderwerp en alfabet in hanteerbare dozen moeten inpakken, stapels papier eindelijk in de papierbak moeten mikken, besluiten wat er mee gaat op mijn logeerpartij bij mijn lief en wat voor onbepaalde tijd (maar laat het niet langer zijn dan 6 maanden alsjeblieft...) in de opslag verdwijnt.
Dat zou verstandig zijn. Geen stress op 28, 29 en 30 oktober. Goed voorbereid en uitgerust verhuizen.

In plaats daarvan werk ik aan mijn Springtij Facebookpage, ga te laat naar bed, vermors ik tijd met chatten met Portugal, komt er een herfstvakantie met bonuskind aan, stel ik mijn administratie uit en vergeet ik steeds om een busje te huren voor de verhuizing.

Klaartje, deadline-junkie tussen dozen...