Het drukdrukdruk monster stak de kop weer eens op

Cappuccino  To  Go

Na een ultra-relaxed weekend met saunabezoek, uitslapen, fietsen, dansen, lekker eten en gewoon genieten met vrienden, sloop zondagavond het drukdrukdruk-monster mijn leven weer binnen.

Ik geloof dat ik gewoon zenuwachtig werd van de hoeveelheid ontspanning en vrije tijd die ik mijzelf gegeven had! Alles wat nog 'moest' vloog me aan.

Het is stress die ik echt over mijzelf afroep, want er staat nergens dat alle to-do's deze week afgewerkt moeten zijn... Me niet laten opjagen door mijzelf is nog steeds een pittige uitdaging voor me.

Gisteren mijn dag erg vol gepropt en lekker productief geweest, als antwoord op de innerlijke onrust van een weekendje genieten. Eindigend met een teambijeenkomst op Rotterdam Airport, waarvan ik om half 12 thuis was. Op zich niks mis mee. Maar vanmorgen moest ik om kwart over negen het huis uit voor 3 dagen Groningen en ik had nog niks voorbereid. Toch gaan slapen, want ik was erg moe. Morgen weer een dag, wie dan leeft wie dan zorgt...

Vanmorgen driftig in de weer: vaatwasser uit- en weer inruimen, wasgoed wegvouwen, keuken aan kant (ik doe alsof ik meer dan een week weg ga, kan niet gewoon de deur achter me dicht trekken ), ontbijten, kattenbak verschonen, kat verzorgen, vuilnis naar buiten, tas pakken, nog wat dringende mails beantwoorden (alsof dat niet in de trein kan), moestuintjes water, opladers zoeken, thee zetten voor in de trein, op het laatste moment bedenken dat mijn portefeuille met al mijn pasjes nog in de tas van gisteren zit en daardoor bijna te laat komen.

Naar buiten stormend mijn thermosbeker met heerlijke thee vergeten en niet terug gaan omdat ik dan mijn tram en dus mijn trein mis. Prachtig op tijd bij de halte aankomen, de tram kwam tegelijk met mij aan. (Goede beslissing om mijn thee niet te halen dus!)

Bij het inchecken ontdekken dat ik weliswaar mijn portefeuille heb gepakt, maar dat mijn OV-kortingskaart er niet in zit... Die zit nog in de achterzak van de broek die ik gisteravond aan had!! 

Gelukkig heb ik ook een anonieme OV-kaart voor gasten en zat die wel op de plaats waar hij hoort te zitten. Dus ik zou hoe dan ook in Groningen komen, al was het dan zonder thee en zonder korting!

Intussen heb ik mijzelf op cappuccino uit de kiosk getrakteerd en uitgezocht dat ik een formulier kan invullen voor de vergeten kortingskaart, dus mijn reis wordt niet mega-duur. Laptop uitgeklapt en heerlijk de stress van mij af schrijven. Er is altijd een oplossing of uitweg, en dat weet ik. M.aar man man man wat een gedoe voordat ik mijn eigen chaos heb recht gebreid en rustig zit...

Ik geloof dat ik maar heel druk ga oefenen in genieten en vrij zijn, want dit slaat echt nergens op.

Een ochtend 'niet werken'.

Vandaag ben ik vrij. Nou ja, geen kraamgezin, geen coach-afspraken, alleen vanavond dansles. In mijn hoofd zag het er gisteren uit als uitslapen tot 9 uur en daarna de godganse ochtend heerlijk aanflodderen.

De realiteit ziet er iets anders uit: om half 8 klaarwakker. Opstaan en vóór mijn smoothie al een was sorteren en aanzetten, zodat ik die straks nog kan ophangen. Vaatwasser uit- en weer inruimen, dan is dat ook maar gebeurd.
Ontbijt voor mij, koffie en een lunchpakket voor mijn 'wel werkende' Lief maken. Kattenbak schoonmaken. Toilet ook maar meteen. Gasfornuis schoon. Vuil, plastic, glas en papier klaarzetten voor een opschoonrondje door de wijk als ik straks aangekleed ben.
Een enorme mand ongesorteerde schone sokken weer tot paren maken. Eindelijk een kaartje schrijven. Wat betalingen klaarzetten. Mijn rekeningen controleren.

Ik doe het echt zelf. Hoe harder ik aan bijkomen toe ben, hoe steviger mijn automatische klusjes-doen-piloot de controle vasthoudt. En het is ook fijn dat de kattenbak niet meer stinkt en de wasmand niet meer overstroomt. Maar het is niet helemaal hetzelfde als niet werken...

Ik loop nog wel in pyjama en heb net uitgebreid met ver-weg-vriendin gebeld. Dat voelt wel vrij. Maar als ik nog voor 12 uur aan de helft van mijn 10.000 stappen voor vandaag wil toekomen, dan mag ik wel gaan douchen nu!

Wat een rijkdom

Na een maand vakantie niet direct aan het werk kunnen leverde me in het verleden nogal eens geldstress en een focus op schaarste op. Maar meerdere inkomstenstromen en een veranderende mindset doen wonderen.

Ik sta al een week op wacht, en ben niet in gevoelens van tekort terechtgekomen.
Ik voel me rijk.

Ik heb een zee van tijd tot mijn beschikking, om te studeren, schoon te maken, op te ruimen, te schrijven, te lezen, plannen te maken en bij te stellen. Mijn agenda staat niet vol met vaste afspraken, dus ik kan flexibel ingaan op wat voorbij komt.

Zo kwam ik twee keer uitgebreid op een terras terecht met een vriendin; bijpraten in de zon, onder kantoortijd, hoe heerlijk is dat?

Ik wil nog steeds graag volgende week aan het werk hoor, want dat is wel zo relaxt, dan loopt mijn cashflow kalmpjes door.

Daarbij kan ik op het moment dat ik een kraam aanneem ook gaan plannen wanneer ik een paar dagen aaneengesloten vrij ben en naar Groningen afreizen, om tijd door te brengen met mijn te ver weg wonende vriendin.

Maar nu eerst genieten van mijn weekend. Want ik ben vrij...